• Spotkanie z autorami - Katarzyna Berenika Miszczuk oraz Przemek Angerman.

Dzisiaj odbyło się spotkanie z autorami we wrocławskim Empiku. Gośćmi byli Katarzyna Berenika Miszczuk oraz Przemek Angerman. Było ono poczwórnie dla mnie miłe:

- rozmowa z autorami

- autografy

- Pani Miszczuk powiedziała mi coś, co poruszyło moje serce, ale nie wiem czy mogę mówić, więc na wszelki wypadek nie powiem :D

- poznałam na żywo pannice Maję. Co najlepsze obie wyszłyśmy z tego żywe i na dodatek bez szwanku!

• "Gwiezdny Wojownik tom 1: Działko, szlafrok i księżniczka" Autor: Katarzyna Berenika Miszczuk - recenzja

Nie mogłam się doczekać „Gwiezdnego Wojownika”. Po pierwsze chciałam się pośmiać, po drugie są to moje klimaty (trochę Firefly, trochę Gwiezdnych wojen i trochę Armagedona – tak płakałam, tak, podobało mi się) i po trzecie lubię styl Pni Miszczuk - jeszcze mnie nie zawiodła, tak jak i wydawnictwo Uroboros. Trochę się zawiodłam, ale nie dlatego, że opowieść, która została mi zaserwowana była niefajna, nudna czy niedopracowana. Źle do niej podeszłam i tyle.  Trochę autorkę zaszufladkowałam, a związane jest to z trzecim tomem serii o pannie Biankowskiej. Zasiadłam z kawą, rogalikami upieczonymi przez Panią Marysię i czekałam na napady śmiechu, które zaserwowali mi Gabriel i Lucyfer. Nie wiem dlaczego, ponieważ „Druga szansa” taka nie była, a odebrałam ją jako świetną historię.

• "Druga Szansa" Autor: Katarzyna Berenika Miszczuk

Nie ma co owijać w bawełnę. Szpital psychiatryczny i kruki, czy to może się udać? Czy możemy dostać większy banał? Druga Szansa, to nie szpital psychiatryczny, a specjalistyczny ośrodek, w którym udziela się pomocy osobom po wypadkach. Oferują niezbędną rehabilitację i psychoterapię. Mówicie: jak zwał tak zwał. Otóż nie! Ta książka, to nie jest coś, co czytaliście, czy też oglądaliście po milion razy w różnym wydaniu. Po pierwsze - podczas czytania tej lektury (już od pierwszej strony) towarzyszy wam uczucie zagubienia, niepewności i lęku. Po drugie - koniec opowieści zaskoczy was podwójnie. Co mogę jeszcze zdradzić? W tej książce nic nie jest takim, jakby się mogło zdawać i to dosłownie.

• "Ja, potępiona" Autor: Katarzyna Berenika Miszczuk (tom 3)

Nie mogąc się doczekać kolejnych przygód Wiktorii, od razu wzięłam się za tom III "ja, potępiona". Dostałam w twarz dwoma odczuciami: zachwytu i rezygnacji. Tym razem nie od (powiedzmy) 8 strony akcja wchodziła na pełne obroty, tylko od pierwszej. Byłam zachwycona. Biorąc pod uwagę, jakie tempo było narzucone w poprzednich częściach, bałam się, że tym razem nie dam rady i umrę z nadmiaru adrenaliny. Skoro ruszyliśmy z kopyta od samego początku, to co będzie dalej? Do tego jeszcze wspaniałe wieści zawitały już w pierwszym zdaniu książki. Czyż nie zapowiada się orgastycznie? No, było nieziemsko... ale stała się rzecz straszna. Beleth ZNOWU postanawia wyeliminować Piotra. To już jest nudne. Dlaczego nie spróbować innej metody? Na dodatek okazuje się, że Piotr nie zniknie z opowieści i zrobi wielkie "I'll be back". Obawiałam się, że powróci jeszcze Monika, brat Wiktorii i jej rodzice. Moje serce zaczęło krwawić. Jednak postanowiłam nie załamywać się. Skoro przez dwie części miałam świetną zabawę, to czemuż by teraz miała nastąpić zmiana? Przecież zawsze można liczyć na Azazela, Śmierć, Lucjana... 

• "Ja, anielica" Autor: Katarzyna Berenika Miszczuk (tom 2)

Po przeczytaniu "ja, diablica" (pierwsza część trylogii) od razu sięgnęłam po drugi tom. Pomimo denerwujących kilku rzeczy, zauroczył mnie świat, jaki wykreowała autorka. Już nie czytałam co chwilę o "Piotrusiu" tylko o Piotrku. Jednak szczęście trochę opada, kiedy na celowniku znajdują się żywe istoty, czyli ludzie. 

• "Ja, diablica" Autor: Katarzyna Berenika Miszczuk (tom 1)

To moje pierwsze spotkanie z taką literaturą napisaną przez polskiego autora. Czy udane? Początek był niezbyt przychylny.... wizualnie. Okładka pierwsza klasa, dziewczyna grzechu warta i to nie ulega żadnym wątpliwościom. Opis książki: "(...)Po zakwaterowaniu w przydzielonej rezydencji w Los Diablos..." brzmi diabelnie tragicznie. Dochodzimy do najgorszego wizualnego minusa. Ktoś kto zaakceptował taki rozmiar czcionki i odstępy miedzy wierszami powinien smażyć się w piekle i to nie przez 66 lat a przez 666 lat do 666 potęgi. Co mnie skusiło do zakupu przygód Wiktorii? Promocja! Jestem babą z krwi i kości. Widzę promocję i to na książki, to przestaję racjonalnie myśleć. Kup 3 zapłać za 2 i co miałam powiedzieć do tej promocji: nie dziękuje, nie skorzystam?! Albo może: nie, nie opłaca się mi wziąć trzech tomów w cenie dwóch, skoro dopiero od ponad roku mam je w zakładce "chcę przeczytać". Bądźmy rozsądni, zrobiłam interes życia i podpisałam pakt z diabłem. Znacie te powiedzenia: żyje się raz, kto nie ryzykuje ten nic nie traci i takie tam. Więc pal diabli czcionkę, odstępy i Los Diablos. Zasiadłam do czytania, a klimat stworzył się sam. 38stopni, zero wiatru. Miałam prywatne piekło w swoim pokoju w blokowisku.